شفقناورزشی- ستاره پرتغالی فصل آینده برای قهرمانی در سومین لیگ بزرگ اروپایی و بالا بردن دوباره جام لیگ قهرمانان تلاش خواهد کرد که این مسئله فرصتی هم به او می دهد تا بزرگی خود در دنیای فوتبال را یک بار دیگر نشان دهد.

به گزارش سرویس ترجمه شفقناورزشی به نقل از گل، برای آنها که همیشه این سوال را مطرح می کنند که حضور لیونل سی و کریستیانو رونالدو در کنار یکدیگر و در یک لیگ چقدر روی عملکرد آنها تاثیر داشته، احتمال یک جواب قطعی به زودی پیدا خواهد شد.

خیلی سخت است که در مورد یکی از بزرگترین رقابت های دنیای ورزش با فعل گذشته استفاده کنیم اما یک واقعیت جدیدی شکل گرفته و آن هم این است که رونالدو، رئال مادرید را ترک کرده و در یوونتوس به دنبال چالش جدیدی است.

دنیای فوتبال دیگر مثل سابق نخواهد بود؛ رونالدو بازنشسته نشده اما دیدارهای احتمالی یوونتوس و بارسلونا در آینده با حضور مسی و رونالدو هیچگاه آن جذابیتی را که نبرد این دو بازیکن در ال کلاسیکو در این سال ها به همراه داشت، در خود نخواهد دید.

رونالدو تصمیم بزرگ و شجاعانه ای گرفته؛ اینکه پیراهن شماره ۷ خود در سانتیاگو برنابئو را آویزان کند و به یک باشگاه جدید برود که مشخصا پرستیژ بین المللی و شکوه رئال مادرید را ندارد.

با این وجود، با سبک و سنگین کردن دلایل ماندن، رونالدو احساس کرده که می تواند در جای دیگری عملکرد بهتری داشته باشد. البته او آنقدر در رئال تاثیر گذار بود که در صورت ماندن، تنها هدفی که می توانست داشته باشد این بود که رکوردهای که خودش ثبت کرده را دوباره بشکند.

هیچ فوتبالیست دیگری – از آلفردو دی استفانو تا زین الدین زیدان – نمی تواند ادعا کند که در به اوج رساندن رئال به اندازه رونالدو تاثیرگذار بوده است.

اما هر چقدر هم عجیب بیاید دیگر دوران رونالدو در رئال مادرید به سر رسیده است. اکنون زمان آن است که رونالدو دوباره خودش را از اول ثابت کند و آن اهدافی که در سر دارد را محقق سازد. حال می خواهد این اهداف شکستن رکورد ۳۰ گل در یک فصل سری آ باشد، یا اضافه کردن یک جام چمپیونزلیگ دیگر به مجموعه اش با یک باشگاه جدید یا فتح اسکودتو. باید ببینیم در نهایت چه اتفاقی خواهد افتاد.

با این وجود آنچه که در مورد رونالدو تحسین برانگیز است، اشتیاقش برای طلبیدن چالش های جدید است.

 

دوباره و دوباره رونالدو نشان داده که توانایی تطبیق به شرایط جدید را دارد؛ او زیر نظر مربیان متفاوت، در مورد موقعیت های متفاوت، با ترکیب های متفاوت و با هم تیمی های متفاوت توانسته این مسئله را نشان دهد.

اگرچه برنابئو در سال های اخیر همواره آشفته بود اما یک چیز باثبات در آن وجود داشته و آن هم رونالدو بوده است. او زیر نظر پنج سرمربی مختلف در رئال کار کرد که هر کدام ایده های خاص خودشان را در مورد فوتبال و اینکه رونالدو در کجا و در چه نقشی بهتر به تیم کمک می کند، داشتند. رئال در این سال ها همیشه  لالیگا – یا حتی لیگ قهرمانان – نبوده اما با این وجود، رونالدو باثبات ترین بازیکن این تیم در این دوران بوده است.

در تیم ملی پرتغال، فرناندو سانتوس مشکل قدیمی پرتغال مبنی بر نداشتن یک مهاجم شماره ۹ را با قراردادن رونالدو در این نقش (نوک حمله) حل کرد. او هم این کار را خیلی خوب انجام داد. رونالدو توانست در یورو ۲۰۱۶ اولین و تنها جام قهرمانی بین المللی اش را بالای سر ببرد و رونالدو هم بهترین گل زن تاریخ این تیم شد. نظر شما در مورد رقابت مسی – رونالدو هر چه که باشد، نمی توان ادعا کرد که ستاره آرژانتینی با پیراهن تیم ملی کشورش همان انعطافی را نشان داده که رونالدو با پرتغال داشته است.

 

رونالدو در انگلیس و با منچستریونایتد چندین عنوان قهرمانی را به دست آورد، جایی که او بهترین گلزن بود. رونالدو همچنین آنجا طعم افتخار اروپایی را چشید تا نمایش استعداد او از مرزهای انگلیس فراتر رود. فرقی نمی کرد لیگ برتر باشد، لیگ قهرمانان باشد یا مدافعین اسپانیایی باشند، رونالدو همیشه کار خود را می کرد.

البته شاید این اشاره خیلی به جا نباشد چرا که مسی به عنوان یک استعداد بسیار جوان و در یک سن پایین به بارسلونا پیوست و به تدریج تیمی شکل گرفت که به بهترین شکل با او هماهنگ بود. رونالدو اما به نظر می رسد کمتر در قید این است که در تیمش چه می گذرد و فقط به هم تیمی هایش اطمینان را می دهد که اگر گل می خواهد باید او را تغذیه کنند.

 

این مسئله یکی از چیزهایی است که رونالدو را با مسی متفاوت می کند. برای هواداران همیشه این سوال وجود دارد که آیا مسی در لیگ دیگری هم می توانست این عملکرد را داشته باشد و به این مسئله توجه جلب می شود که مسی نتوانسته در تیم ملی آرژانتین به این خوبی عمل کند.

اینها هیچ کدام در مورد رونالدو مطرح نیست و اگر این بازیکن بتواند در سومین لیگ بزرگ اروپایی هم موفق شود، آن هم در ۳۳ سالگی، تنها بر شهرت این ستاره پرتغالی افزوده خواهد شد.

شکی نیست که یوونتوس یک قدم رو به عقب محسوب می شود؛ مادرید از نظر کلاس لیگ قهرمانان در یک رده متفاوت ایستاده است و خود رئال هم بود که فصل گذشته توانست به کمک ضربه قیچی برگردادن رونالدو، یوونتوس را از لیگ قهرمانان حذف کند.

با این وجود، این یک چالش جدید است. یوونتوس بدون برنده چند دوره توپ طلا هم آنقدر آماده است که قهرمان سری آ شود. علاوه بر این، رونالدو بازیکنی نیست که بازم باشد یک تیم باید بر محور او شکل بگیرد. گونزالو ایگواین احتمالا از یوونتوس می رود چرا که پیش از این در رئال مادرید این نکته ثابت شد که برای حضور همزمان رونالدو و ایگواین در یک تیم و یک ترکیب به اندازه کافی جا نیست.

بنابراین، رونالدو به مرد اول خط حمله یوونتوس تبدیل می شود و فصل آینده منتظر رسیدن توپ یا فرار از سد مدافعین می ماند.  و با پایان این آزمون، رونالدو می تواند به اولین بازیکنی تبدیل شود که در ایتالیا، اسپانیا و انگلیس قهرمان شده و یکی از معدود بازیکنانی باشد که قهرمانی در لیگ قهرمانان با سه باشگاه مختلف را تجربه کرده است. فارغ از اینکه پول، مشکلات مالیاتی و یا احساس دوست داشته نشدن، باعث جدایی رونالدو از مادرید شد، او حالا یک هدف ورزشی جدید پیش روی خود می بیند و او کسی است که هیچگاه با چالشی روبرو نشده که نتواند از پس آن برآید.

انتهای پیام