شفقنا ورزشی_ افزایش قیمت ارز روی همه چیز تاثیر گذاشته. “همه‌چیزی” که واقعا همه چیز است و در همه زمینه‌ها معادلات را تغییر داده و زمینه‌ساز مشکلاتی شده است. ورزش هم یکی از این زمینه‌هاست که به طور مستقیم و در بخش‌های مختلف با ارز سر و کار دارد. چه وقتی زمان اردو و اعزام باشد و چه زمان فعالیت باشگاهی و دستمزدها.

به گزارش شفقنا ورزشی، بخشی که مربوط به باشگاه‌ها و بازیکنان می‌شود و نه فدراسیون و سیستم ورزش کشور. با این حال به وضوح خواهیم دید که تاثیر ارز یا به عبارتی تاثیر منفی گرانی آن در مسابقات باشگاهی، چه تاثیری در کیفیت لیگ‌ها خواهد داشت و چطور می‌تواند در نهایت به افت محسوس این رشته‌ها در آینده‌ای نه چندان دور بیانجامد.

در ورزش هم مانند برخی حرفه‌های دیگر، گاهی بیش از اندازه صحبت از عشق و دیوانگی به میان می‌آید. تا حدودی هم شاید برای عده‌ای صادق باشد که در ورزش بیش از هرچیز عشق و علاقه‌شان را دنبال کرده‌اند اما در نهایت مانند همه جا ریشه و انگیزه اصلی تمام تلاش‌ها چیزی جز “پول” نیست.

همه ورزشکاران دنیا در تمام رشته‌ها و تمام سطوح، انگیزه اصلی‌شان کسب درآمد بیشتر و بیشتر است. انگیزه‌ای که شاید گاهی به خصوص در ورژن‌های جهان سومی با اهداف دیگری پوشانده شود اما غایت نهایی همواره رسیدن به ثروتی عظیم‌تر است.

منبع اصلی درآمد هم در بسیاری از رشته‌ها لیگ‌های سراسری است. بازیکنان در رده‌های باشگاهی به درآمد می‌رسند و برای افزایش صفرهای قراردادشان دست به هر کاری می‌زنند. این هر کاری هم می‌تواند پشت کردن به هزاران یا حتی میلیون‌ها هوادار باشد یا متحمل شدن سختی‌هایی که شاید تصورشان هم دشوار باشد. چرا؟ پاسخش را همان اول دادیم،. چون رسیدن دلار، یورو، پوند، یوان و به پول خودمان ریال، هدف اصلی آن‌ها به حساب می‌آید.

لژیونرشدن آری یا خیر؟

در دنیا ماجرای حضور بازیکنان در لیگ‌های خارجی هم تحت تاثیر همین ماجرای درآمد قرار دارد. بازیکنان معمولا به کشورها و لیگ‌هایی می‌روند که دستمزد بیشتری بپدازند. در این میان البته انتقال‌هایی هم بر مبنای سطح کیفی بهتر و اسم و رسم بزرگتر صورت می‌گیرد اما همان‌ها هم در نهایت قرار است به درآمد بیشتر آن بازیکنان منجر شود!

در ایران هم اگرچه عمر لژیونرشدن ورزشکاران خیلی طولانی نیست اما معادلاتش تا قبل از افزایش قیمت ارز خیلی با دنیا تفاوت نداشت. برخی بازیکن و برخی رشته‌ها که اصلا شانسی برای حضور در لیگ‌های خارجی نداشتند یا نمی‌ارزید برای مبلغی پایین تر یا هم اندازه با ایران به لیگی سطح پایین بروند.

امروز اما شرایط خیلی تفاوت کرده. حالا بازیکنی مانند فرشاد احمدزاده پیدا می‌شود که ترجیح می‌دهد به لیگ سطح پایین و ناشناخته لهستان برود اما دستمزدش را به یورو دریافت کند! از این دست اتفاق‌ها در گذشته به ندرت اتفاق می‌افتاد اما از این به بعد خیلی بیشتر می‌توانیم شاهد چنین اتفاق‌هایی باشیم. اتفاقی که لژیونر شدن را دیگر نه اقدامی برای رشد فوتبال بلکه راهی برای درآمدزایی صرف تبدیل خواهد کرد.

تشدید مشکلات اقتصادی

در سال‌های اخیر در اکثر رشته‌ها، دستمزد بازیکنان به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کرد. رشته‌هایی نظیر هندبال، بسکتبال و  … که باشگاه‌هایش با مشکلات قابل توجهی مواجه شدند. مشکلاتی که رقم دستمزدها را پایین آورد و بازیکنان را مجبور کرد با ارقامی که هر سال پایین‌تر می‌آمد قرارداد ببندند.

حالا با شرایط به وجود آمده، شرایط اقتصادی اسپانسرها بدتر از گذشته هم خواهد شد و رقم قراردادها شاید پایین تر هم بیاید. چیزی شبیه اتفاقی که در والیبال در حال افتادن است. رفتن بانک سرمایه از لیگ و مشکلات اقتصادی باشگاه‌هایی نظیر پیکان و شهرداری تبریز، باعث شده تا حباب غیر واقعی ایجاد شده بترکد و رقم پیشنهادی باشگاه‌ها به بازیکنان تا حدود زیادی سقوط کند. بازیکنی که سال گذشته با ۳۰۰ میلیون بازی می‌کرده، حالا در بهترین و خوش‌شانس‌ترین حالت ممکن شاید پیشنهادی ۱۵۰ یا ۲۰۰ میلیونی داشته باشد که باید به سرعت آن را بپذیرد!

افزایش ارزش پیشنهادهای خارجی

افزایش چند برابری قیمت ارز، واضح است که ارزش پیشنهادهای خارجی را بالاتر می‌برد. بازیکنی که به طور مثال سال گذشته پیشنهاد ۲۰۰ هزار دلاری داشت و در لیگ داخلی هفتصد یا هشتصد میلیون تومان قرارداد داشت، به خودش زحمت تحمل غربت و لیگ‌های دشوار در کشورهای اروپایی را نمی‌داد.

حالا اما همه چیز متفاوت شده.از یک طرف آن پیشنهاد ۲۰۰ هزار دلاری حالا بیش از دو و نیم میلیارد تومان ارزش دارد و از طرف دیگر همان پیشنهاد هشتصد میلیونی داخلی هم به بازیکن نمی‌شود.

نتیجه چنین تغییرات عظیم و گسترده‌ای هم می‌شود لژیونرشدن تعداد قابل توجهی از والیبالیست‌ها و هندبالیست‌ها. هندبالیست‌ها البته شرایط لیگ‌شان آنقدر آشفته بود که بیش از ده نفرشان یک سال قبل از چندین برابر شدن قیمت ارز راه اروپا را در پیش گرفتند و حالا دیگر با این شرایط با پیشنهادهای بسیار پایین تر هم به ایران باز نخواهند گشت.

تاثیر منفی کوچ دسته جمعی

در سال‌های گذشته، لژیونرشدن همواره اتفاقی خوب و مثبت تلقی می‌شد. اینکه چند بازیکن و استعداد شاخص به لیگ‌های اروپایی بروند و پس از آن به تیم ملی کمک کنند، رشد آن‌ رشته و کیفیت تیم ملی‌اش را در پی داشت. حالا اما با توجه به ساختار ورزش ایران، خالی شدن یکباره لیگ از بازیکنان خوب و ملی‌پوشان، می‌تواند سطح کیفی این رقابت‌ها را با چالش جدی مواجه کند. لیگی که خودش مبدا تقویت و رشد رشته‌هایی نظیر والیبال، بسکتبال و هندبال بوده و حالا اگر حال و روز خوبی نداشته باشد، قطعا ضربه مهلکی به بدنه تیم‌های ملی می‌زند.

گران‌تر شدن بازیکن خوب خارجی

یکی از عواملی که همواره باعث بهتر شدن شرایط لیگ در تمام دنیا می‌شود، آمدن بازیکنان بزرگ و تاثیرگذار خارجی است. در لیگ ایران هم رشته‌هایی بسکتبال و والیبال چنین تجربه‌ای را دارند. به خصوص بسکتی‌ها که در دوران شکوفایی و رونق لیگ، بازیکنان خوبی به ایران آمدند که تنه به تنه شدن جوان‌های ایران، جهش بزرگی در بازی‌شان ایجاد کرد.

امروز اما شاید بشود گفت باید با بازیکن خوب خارجی خداحافظی کرد. بازیکنی که اختلاف سطح قابل توجهی با بازیکنان ایران داشته باشد، با افزایش قیمت ارز، دستمزد کمرشکنی خواهد داشت که کمتر باشگاهی توان پرداختش را دارد. توانش هم اگر وجود داشته باشد، با بازده پایین لیگ‌های ایران از نظر اقتصادی، دلیلی برای هزینه کردن آن وجود نخواهد داشت.

تعداد لژیونرها بازهم بیشتر می‌شود؟

موج شدید کوچ بازیکنان سال گذشته با هندبالیست‌ها آغاز شد. لطمه حضور ده نفری آن‌ها در لیگ‌های اروپایی هم سطح بسیار پایین لیگ داخلی بود و البته نتیجه‌ای که تیم ملی در بازی‌های آسیایی گرفت. ادامه این روند را والبالیست‌ها در پیش گرفتند و بیش از شش نفرشان راهی لیگ‌های ترکیه و ایتالیا شدند. این‌طور که شنیده می‌شود با توجه به پیشنهادهای پایین لیگ داخلی، تعدادی دیگر از بازیکنان هم پس از رقابت‌های قهرمانی جهان راهی کشورهای اروپایی می‌شوند. با توجه به اتفاقی که برای شهرداری ارومیه افتاد، کوچ موسوی و شهرام محمودی هم اتفاق دور از انتظاری نخواهد بود.

همین چند روز پیش بود که صمد نیکخواه در اظهار نظر جالبی گفته بود در بهترین حالت می‌تواند ۵۰ هزار دلار در لیگ ایران دستمزد بگیرد. به طور قطع برای او که در بدو ورودش به لیگ چین دستمزدی حدود ۴۰۰ هزار دلاری گرفت و در یکی دو سال گذشته هم چیزی کمتر از نصف آن را دریافت کرده بود، قطعا برایش دشوار است که با ۵۰ هزار دلار، یعنی چیزی حدود ۷۰۰ میلیون تومان بازی کند.

بسکتبال ایران حالا بجز صمد و حامد حدادی چهره دیگری ندارد که بتواند در لیگ‌های اروپایی و حتی چین برای خودش مشتری خوبی پیدا کند. شرایط لیگ و پیشنهادها هم که تعریفی ندارد و بسیاری از بازیکنان امسال هم باید تا هفته‌های پایانی منتهی به لیگ منتظر بمانند تا تیمی برای بازی پیدا کنند.

در والیبال هم رقم دستمزد بازیکنان به شدت کاهش پیدا کرده و البته فعلا تیم‌های معدودی به طور جدی کارشان را آغاز کرده اند. هندبال هم که سال گذشته از دستمزدهای ده میلیون تومانی در آن صحبت می‌شد، حالا امسال را خدا می‌داند.

در ادامه ایران ورزشی نوشت: این‌ سه رشته تازه در شرایط نسبتا خوبی قرار دارند و این فضا در رشته‌های دیگر به مراتب دشوارتر و بغرنج‌تر است.

انتهای پیام