شفقنا ورزشی – پرسپولیس و تیم ملی مراقب باشند که در این برکه قدیمی اختلاف گرفتار نشوند و زودتر جلوی این تقابل دو مرد خارجی را بگیرند.

 اولین مربی خارجی فوتبال ایران ۶۱ سال پیش از مجارستان آمد. نامش ژوزف مساروش بود. او کارنامه درخشانی از خود بر جای نگذاشت، اما پایه‌های اولیه فوتبال را به ما آموخته و تاکتیک‌ها را معنا کرد. او ۳۴ سال بیشتر نداشت. با علم روز فوتبال آشنا بود. او در دورانی به ایران آمد که هندوستان و پاکستان به راحتی فوتبال ما را شکست می‌دادند. تنها افتخار بزرگ سوچ با تیم ملی ما پیروزی ۳ بر صفر ایران در مقابل رژیم اشغالگر قدس بود که یک شگفتی شناخته شد.
سوچ بیشتر از دو سال دوام نیاورد و به باشگاه بشیکتاش ترکیه رفت و در سال ۱۹۹۷ هم فوت کرد. او در سال ۱۹۴۸ عضو تیم ملی مجارستان بود. حسین فکری جانشین سوچ شد و ۵ سال تیم ملی ما را رهبری کرد و تیم را به المپیک ۱۹۶۴ توکیو برد. ۲ سال بعد فدراسیون به دنبال مربی خارجی گشت و در نهایت دوباره به مجارستان رسید و این بار گئورگی سوچ رهبری تیم ملی را به عهده گرفت. او از بزرگان تیم ملی مجارستان در دهه ۳۰ میلادی بود و توانست مدال نقره بازی‌های آسیایی ۱۹۹۶ را برای ایران به دست آورد. سومین مربی خارجی فوتبال ما زدراکو رایکوف بود. او زمانی به فوتبال ما رسید که تیم در اختیار یک عده بازیکن ثابت پا به سن گذاشته بود و محمود بیاتی تیم ما را قهرمان جام ملت‌های آسیا در سال ۱۹۶۸ کرده بود.
محمود ربیعی یک نظامی با دیسیپلین در فوتبال بود که خود عضویت تیم ملی را نیز داشت. با آمدن رایکوف جوانان بسیاری به تیم ملی راه یافتند، ناصر حجازی، غلامحسین مظلومی، نصرا… عبداللهی و بیش از ۳۰ بازیکن جوان دیگر. رایکوف فوتبال ایران را دگرگون کرد و تحول تازه‌ای در اساس فوتبال ما به وجود آورد. او عضو تیم ملی یوگسلاوی و یکی از نوادر فوتبال این کشور بود. سپس فرانک اوفارل آمد. مرد ایرلندی پس از مربیگری در منچستریونایتد و کاردیف سیتی به ایران آمد و تیم ما را قهرمان بازی‌های آسیایی کرد تا سال ۱۹۹۴ یعنی پس از ۱۹ سال ایران صاحب یک مربی خارجی به نام استانکو پابلوکوویچ شد که دو سال رهبری تیم ما را به عهده داشت. در سال ۱۹۹۷ والدیر وی‌یرا در میانه راه جام جهانی ۱۹۹۸ سرمربی شد.
مرد برزیلی عمر مربیگری کوتاهی داشت و سپس یکی از بزرگترین مربیان جهان فوتبال به نام تومیسلاو ایویچ به فوتبال ما معرفی شد که قدر و ارزش او را ندانستیم و در یک توطئه بازیکن‌سالاری او را از دست دادیم. بعد از او براگا از برزیل آمد و دوام نیاورد. میروسلاو بلاژویچ استاد برانکو و مرد جنجالی کروات‌ها هم یک سال ماند و جای خود را به شاگردش برانکو ایوانکوویچ داد. برانکو هم یک سال ماند و رفت. اما سه سال بعد در دوران دادکان به تیم ملی برگشت و در جام ملت‌ها تیم ما را به مقام سوم رساند. برانکو در سال ۲۰۰۶ رفت و در سال ۲۰۰۹ بعد از تجربه مربیان ایرانی اریش روته‌مولر آلمانی چند ماهی مربی شد و از سال ۲۰۱۱ کارلوس کی‌روش آمد و پس از ۷ سال همچنان مربی ایران باقی مانده است. او طولانی‌ترین دوره را در بین مربیان خارجی در ایران داراست.
طی این ۷۷ سال فوتبال ما از یک مربی یوگسلاو و ۴ مربی اهل کرواسی بهره برده است و حال کارلوس کی‌روش با ۷ سال مربیگری صاحب یک رکورد غیر قابل تکرار شده است. خبرورزشی نوشت: بحث امروز فوتبال ما بین برانکو و کی‌روش کم‌کم روی فوتبال و تماشاگران ما نیز تأثیر گذاشته و فضای پرغباری را به وجود آورده است. چرا برانکو در مقابل کی‌روش است؟ چرا قصد دارند پرسپولیس را در مقابل تیم ملی قرار دهند. این سناریوی خوشایندی نیست که فوتبال ما دارد در تار‌های تنیده آن گرفتار می‌شود و عاقبت خوشی هم نمی‌توان برای آن تصور کرد. این چند خط برای این بود که مسئولان وزارت ورزش و پرسپولیس و تیم ملی به هوش باشند که در این برکه قدیمی اختلاف گرفتار نشوند و زودتر جلوی این تقابل دو مرد خارجی را بگیرند و اجازه ندهند احساسات مردم فوتبال ما دچار خسران و زیان شود. همین!

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here