شفقناورزشی- آرسن ونگر و سر آلکس فرگوسن زمانی حرف اول را در فوتبال انگلیس و حتی فوتبال اروپا می زدند اما حالا با جدایی این دو اسطوره باشگاه های محبوبشان دو سرنوشت متفاوت را پشت سر می گذارند.

به گزارش سرویس ترجمه شفقناورزشی به نقل از ای اس پی ان، در هفته اخیر لیگ برتر منچستریونایتد در شرایطی به یک تساوی برابر آرسنال رضایت داد که چند سال قبل هیچ کس فکرش را نمی کرد که توقف برابر رقیب دیرینه آن هم در اولدترافورد شیاطین سرخ را خوشحال کند. با این وجود، یونایتد در این بازی دو بار عقب افتاد و در نهایت هم خوش شانس بود که یک امتیاز از این دیدار خانگی گرفت. البته عملکرد و نتایج ضعیف یونایتد پسا فرگوسن معطوف به این بازی نمی شود و آنها چند سالی است که دیگر جایی در میان مدعیان قهرمانی ندارند.

اگر از دوید مویس، لوئیز فن خال یا ژوزه مورینیو بپرسید خواهند گفت که غیرممکن است که بشود جای خالی یک اسطوره را در یک باشگاه پر کرد و هر کدام دلایل خاص خودشان را دارند. هیچ یک از این سه سرمربی نتوانستند بعد از جدایی سر آلکس فرگوسن جای خالی او را روی نیمکت منچستریونایتد و شیاطین سرخ را به روزهای اوج دوران فرگوسن برگردانند.

با این وجود، خیلی عجیب نیست که اگر دلایل این سه مربی برای اونای امری خنده دار به نظر برسد چرا که این مربی توانسته در مدت کوتاهی کاری کند که آرسنالی ها نبود اسطوره مربی گرشان را اصلا احساس نکنند.

 

تفاوت های تیم های ونگر و فرگوسن

 

آرسن ونگر و سر آلکس فرگوسن هر کدام بیش از دو دهه هدایت دو تیم محبوب انگلیسی را بر عهده داشتند و زمانی یکه تاز فوتبال انگلیس بودند با این وجود، اول نوبت به فرگوسن و سپس نوبت به ونگر رسید که تیم های محبوبشان را ترک کنند و از هدایت این دو تیم کناره گیری کنند.

 

البته زمانی که فرگوسن از یوناتید جدا شد ابتدا به پیشنهاد خودش دیوید مویس هدایت یونایتد را بر عهده گرفت اما بعد از نتایجی ناامید کننده خیلی زود جای خود را به لوئیز فن خال مربی سرشناس هلندی داد. با این وجود، فن خال هم کاری از پیش نبرد تا نوبت به یکی دیگر از چهره های سرشناس دنیای مربیگری یعنی ژوزه مورینیو برسد تا شانس خود را در اولدترافورد امتحان کند. با این وجود، مورینیو هم علی رغم فرصت زیادی که نسبت به دو مربی قبلی داشته نتوانسته کمک زیادی به اوجگیری منچستریونایتد بکند و این تیم حالا برای قرار گرفتن در جمع شش تیم بالای جدول هم با مشکل روبرو است.

زمانی که تابستان گذشته آرسن ونگر از آرسنال خداحافظی کرد خیلی ها پیش بینی می کردند که کابوس های مربیگری منچستریونایتد در آرسنال هم تکرار شود و هیچ مربی نتواند جای خالی سرمربی فرانسوی آرسنال که ۲۲ سال هدایت این تیم را برعهده داشت، پر کند.

هر دو باشگاه عملا در طول دوران طول مدت حضور فرگوسن و ونگر به تنهایی توسط این دو مربی اداره می شدند و این دو در همه امور باشگاه از جمله خرید بازیکن و دیگر مسائل دخالت مستقیمی داشتند. زمانی هم که هر دو از باشگاههایشان رفتند آرسنال و منچستر تقریبا با مشکل مشابه روبرو بودند و آن داشتن تیمی نامتعادل با بازیکنانی که معلوم نبود به کار مربی بعدی بیایند. فرگوسن تیمی پیر و اشباع شده از خود به ارث گذاشت و ونگر هم تیمی به جا گذاشت که اگرچه پر استعداد بود اما میلی برای رقابت نداشت و از داشتن بازیکنانی که بتوانند مالک توپ و میدان باشند خالی بود.

اما از طرف دیگر یک تفاوت بزرگ هم بین تیم های منچستر و آرسنال پسا فرگوسن – ونگر وجود داشت. سرمربی اسکاتلندی زمانی اولدترافورد را ترک کرد که شیاطین سرخ همچنان در اوج بودند که به قهرمانی و موفقیت عادت داشتند. این در حالی بود که ونگر وقتی از آرسنال رفت سالها بود که توپچی های لندنی دیگر به نرسیدن به جام عادت کرده بودند و خبری از موفقیت های دهه قبلشان نبود.

نمی تواند به قطعیت گفت که چه کاری سخت تر است؛ اینکه یک تیم موفق و قهرمان اما مسن را تحویل بگیری یا اینکه یک تیم ناامید و بی انگیزه که به دوم بودن و شکست خوردن عادت کرده است و آن را به موفقیت برسانی. با این وجود، جواب این مسئله هر چه که باشد این واقعیت همچنان به وقت خود باقی است که کمتر کسی پیش بینی می کرد که آرسنال بعد از ونگر بتواند خیلی زود اوج بگیرد و خیلی سرنوشت مشابهی با مربیان منچستر برای اونای امری پیش بینی می کردند.

با این وجود، این سرمربی فرانسوی تنها ۶ ماه بعد از برعهده گرفتن هدایت توپچی های لندنی حالا از آرسنال تیمی ساخته که بسیار جنگجو، آماده و با انگیزه نشان می دهد و آماده رقابت با هر تیم بزرگی است. اونای امری نشان داد که جا پای یک اسطوره در یک باشگاه جدید گذاشتن هم غیر ممکن نیست و می توان بعد از ۲۲ سال حضور ونگر دوباره خیلی زود این تیم را از نو و به شکلی متفاوت ساخت.

در واقع آرسنال در این زمینه به منچستریونایتد نشان داد که باید چگونه جای خالی یک اسطوره را پر کرد و تیم را به دوران جدیدی انتقال داد.

بازگشت بزرگ هفته قبل آرسنال برابر تاتنهام در دربی بزرگ لندن و پیروزی پر گل برابر تیم آماده پوچتینو نشان داد که آرسنال حالا به یک تیم کاملا متفاوت با زمان آرسن ونگر بدل شده و نه تنها عملکردش متفاوت است بلکه از نظر روحی هم شرایط بازیکنان کاملا به شکل دیگری است. آرسنالی ها در این بازی نشان دادند که دیگر از بازی های بزرگ هراسی ندارند و آماده اند تا با تمام توان در برابر دیگر غول های جزیره بجنگند.

شاید در این میان اشتباهات یونایتد در دوره ۵ ساله بعد از خداحافظی فرگوسن هم کمک بزرگی به آرسنالی ها کرد تا از این اشتباهات درس عبرت بگیرند و دیگر آنها را در دوران بعد از ونگر تکرار نکنند. حالا آرسنال و منچستریونایتد در شرایطی بعد از ۲۲ ساله بدون هیچ یک از دو مربی اسطوره ای خود در لیگ برتر به میدان می روند که تیم لندنی به نظر بسیار آماده تر از تیم منچستری نشان می دهد و واقعیت این است که آرسنال را برخلاف یونایتد در این فصل می توان جز مدعیان قهرمانی به شمار آورد.

 

اشتباهات یونایتد به نفع آرسنال

برخلاف یونایتد که بعد از فرگوسن سه سرمربی انتخاب کرد و هر سه ناموفق عمل کرده اند، آرسنال و امری در دوران بعد از رفتن اسطوره مربیگری شان بهتر عمل کرده و کاری کردند که دیگر اشتباهات یونایتد بعد از فرگوسن تکرار نشود.

انتخاب مویس بعد از فرگوسن یکی از همین اشتباهات بود. مویس برای یونایتد بسیار ضعیف و کند نشان می داد و آن توانایی را نداشت که تیم موفق فرگوسن را در اوج نگه دارد. اما آرسنالی ها بعد از ونگر با انتخاب اونای امری حرکت بسیار مثبت تری انجام دادند.

امری در بدو ورود در آرسنال توانست اصول خود را به تیم دیکته کند و شرایط را برای شکل گیری یک تیم جدید فراهم کند. او در همان ابتدا به سرعت با جدایی جک ویلشر موافقت کرد و بعد از آن هم وضعیت جنجالی مسعود اوزیل را سامان دهد. امری آماده است که از این ستاره آلمانی و توانایی هایش در ترکیب تیم استفاده کند اما نه به هر قیمتی و تنها در مواقعی که مطمئن باشد که توانایی های اوزیل می توانند به تیم کمک کنند.

همچنین امری موفق شده که محیط تمرینی آرسنال را ارتقا دهد و وضعیت تمرینی توپچی ها و به همان نسبت هم عملکرد بازیکنان تیم را بهبود ببخشد مسئله ای که چه مویس و چه فن خال و مورینیو از انجام آن در یونایتد عاجز بودند. الکساندر لاکازه و پیر امریک اوبامیانگ دو تن از این نمونه ها هستند که توانسته اند در این فصل عملکرد بهتری داشته باشند و زیر نظر سرمربی اسپانیایی جدید آرسنال نمایش های بسیار خوبی ارائه دهند. سرمربی سابق سویا و پاری سن ژرمن همچنین به کمک کادر فنی اش توانسته به تدریج و به خوبی ترکیب تیم آرسنال را بازچینش کند و شرایط متفاوتی را در تیم رقم بزنند. این در حالی است که در ماههای اخیر خیلی از بازیکنان آرسنال از شرایط جدید استقبال کرده و از امری به خاطر جدیت بیشترش در تمرینات و همچنین آماده کردن کامل آرسنال برای هر بازی تمجید کرده اند.

سیاست های نقل و انتقالاتی هم چیز دیگری است  که شرایط فعلی آرسنال و منچستریونایتد را متفاوت کرده است. ونگر بعد از خود مجموعه ای از بازیکنان با استعداد باقی گذاشت که مشکل اصلی شان روحیه غیررقابتی و بی انگیزگی آنها بود که بخصوص در خط دفاعی و خط میانی باعث شده بود که آرسنال به تیمی کاملا شکننده تبدیل شود. با این وجود، انگیزه بخشی به بازیکنان فعلی تیم و همچنین خرید دو بازیکن بسیار خوب به نام لوکاس توریرا و سوکراتیس باعث شده که ضعف های تیم آرسنال تا حد زیادی برطرف شود.

منچستریونایتد برخلاف آرسنال بعد از فرگوسن با خرید بازیکنانی  روبرو بوده که هر یک بدتر از دیگری عمل کرده اند. بسیاری از این بازیکنان با هزینه های نجومی به اولدترافورد آمدند اما حتی نتوانسته اند نمایش هایی متوسط هم پیراهن یونایتد به اجرا بگذارند. به طور مشخص یونایتد دیگر استراتژی مشخصی در بازار نقل و انتقالات را دنبال نمی کند و معلوم نیست که چه کسی در این باشگاه تصمیم گیرنده نهایی است. در شرایطی که بسیاری از باشگاه های رقیب به یک الگوی جدید و قرن بیست و یکمی دست یافته اند که بر مبنای آن نقل و انتقالات در سطوح مختلف مدیریتی و فنی بررسی می شوند منچستریونایتد هنوز از همان الگوی قدیمی استفاده می کند و عملا در حال حاضر تنها دو فرد در نقل و انتقالات این باشگاه دخیل هستند؛ مورینیو و اد وودوارد. یونایتدی ها تازه دارند تشخیص می دهند که برای جلوگیری از ریخت و پاش و خرید بازیکنان ناکارآمد نیاز به داشتن یک مدیرورزشی و فنی هستند اما آرسنالی ها پیش از جدایی ونگر چنین ساختاری را آماده کرده بودند در صورت جدایی ونگر در زمینه نقل و انتقالات با مشکل روبرو نشوند.

ناکامی های منچستر بعد از مورینیو ناشی از مسائل متعددی بوده که خیلی ها از جمله وودوارد و سه سرمربی اخیر تیم از جمله مقصران این شرایط بوده اند که حالا باعث شده یونایتد جایی در جمع مدعیان لیگ نداشته باشند و حتی از یک تساوی خانگی برابر آرسنال هم راضی باشد.

انتهای پیام

 

 

 

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here