راز ماندگاری روبرتلندی سیمون در ویترین والیبال جهان

شفقنا ورزشی _ اسطوره والیبال کوبا پس از ۲۰ سال درخشش، از انگیزه‌های خانوادگی خود برای ادامه این مسیر تعریف کرد.
به گزارش شفقنا ورزشی به نقل از تسنیم، کمتر ورزشکاری در دنیا می‌تواند ادعا کند که دو دهه متوالی در بالاترین سطح ممکن رقابت کرده و همچنان در اوج باقی مانده است، اما روبرتلندی سیمون، مدافع میانی غول‌پیکر تیم ملی والیبال کوبا، این غیرممکن را ممکن ساخته است. این ستاره بی‌تکرار که نسل‌های مختلفی از هم‌تیمی‌ها و رقبای جهانی را به چشم دیده، راز ماندگاری و طول عمر ورزشی خارق‌العاده خود را فراتر از فیزیک قدرتمندش، در عشق خالصانه به والیبال و تعهد روزمره‌اش می‌داند؛ انگیزه‌ای که هر روز با یادآوری ریشه‌هایش و فداکاری‌های خانواده‌اش تجدید می‌شود.

کاپیتان سابق کوبا که این تیم را به مدال نقره قهرمانی جهان ۲۰۱۰ رساند و ویترینی از افتخارات بزرگ باشگاهی در قدرتمندترین لیگ‌های جهان دارد، با اشاره به سختی‌های این مسیر طولانی گفت: «راز ماندگاری من در تعهد، انگیزه روزانه برای تمرین و غلبه بر موانع زندگی است. مهم‌ترین محرک من خانواده‌ام هستند؛ تماشای آن‌ها و فراموش نکردن اینکه از کجا آمده‌ام، به من قدرت می‌دهد تا هرگز اجازه ندهم سطح بازی‌ام افت کند. در طول این ۲۰ سال، دو بخش از زندگی‌ام بیشترین آسیب را به من زد؛ اولی سال ۲۰۱۰ بود که ناچار شدم تیم ملی را ترک کنم در حالی که دخترم تنها سه ماه داشت. دومی هم فوت مادرم در سال ۲۰۱۸ بود که زندگی‌ام را تکان داد. من همیشه به این فکر می‌کنم که مادرم اکنون به من افتخار می‌کند و دوست دارد ببیند هنوز هم می‌توانم به موفقیت‌های بیشتری برسم؛ همین فکر من را جلو می‌برد.

سیمون با تاکید بر اینکه هیچ راه میان‌بری برای داشتن یک دوران ورزشی طولانی وجود ندارد، توصیه‌ای طلایی و جالب برای والیبالیست‌های جوان نسل جدید دارد: نصیحت من به جوان‌ترها این است که سخت تلاش کنند، درست تمرین کنند و به معنای واقعی کلمه روی هدفشان “وسواس” داشته باشند. به نظرم وسواس در ورزش چیز خوبی است چون باعث می‌شود ۲۴ ساعته به چیزی که می‌خواهید فکر کنید و تمام تمرکز ذهنی خود را روی کار بگذارید.

مدافع مدرن و کهنه‌کار کوبایی در نهایت، بزرگ‌ترین دستاورد زندگی‌اش را نه مدال‌ها، بلکه شخصیتی که ساخته می‌داند و می‌گوید: بیش از هر جام و عنوانی، به انسانی که امروز به آن تبدیل شده‌ام افتخار می‌کنم؛ اینکه از جوانی تا کنون فروتن مانده‌ام و با قلبی مهربان، بدون کینه و بر اساس ارزش‌هایی که مادرم از کودکی در وجودم نهادینه کرده، به دیگران نیکی می‌کنم.